Onlangs was op de televisie Ozons prachtige Sous le sable te zien. De ernstigste film uit zijn oeuvre, waarin Charlotte Rampling de dood van haar partner ontkent. De film blijkt met Le temps qui reste deel uit te maken van een trilogie over rouwen. Modefotograaf Romain (Melvil Poupaud) is 31, als hij een hersentumor blijkt te hebben. Kans op genezing is uitgesloten.

Le temps qui reste toont de verschillende stadia waar Romain doorheen gaat bij het verwerken van het verlies van zijn levensverwachting. De egoïstische en arrogante houding waarmee hij in het leven staat, maakt het er niet gemakkelijker op. Hij vertelt niemand iets, verlaat zijn vriend en reist naar zijn grootmoeder, gespeeld door Jeanne Moreau. Bij haar kan hij wel zichzelf zijn, omdat ze ook dicht bij de dood staat. Eerst is hij vooral woedend en schopt tegen iedereen die in de buurt komt, maar bij zijn oma wordt hij rustiger. Hij probeert nog wat dingen recht te zetten, verzwakt en komt uiteindelijk tot acceptatie van zijn lot. Een schitterende film.

Le temps qui reste
Frankrijk, 2005, Frans gesproken
Regie: François Ozon
Productie: Karel Olivier Delbosc, Marc Missonnier
Scenario: François Ozon
Camera: Jeanne Lapoirie
Montage: Monica Coleman
Art direction: Katia Wyszkop
Muziek: Valentin Silvestrov
Met: Melvil Poupaud, Jeanne Moreau, Valeria Bruni Tedeschi, Daniel Duval, Marie Rivière, Christian Sengewald
Speelduur: 85 minuten