Io non ho paura (Ik ben niet bang) opent in arm Zuid-Italië eind jaren zeventig. Uitgestrekte korenvelden, zover als je kunt kijken. De warmte straalt van het doek. In het koren spelen de kinderen uit het dorpje. Ze komen er maar net boven uit. Al spelend ontdekken ze een nieuwe plek, een afgelegen vervallen huis. Als de rest even weg is, vindt de nieuwsgierige Michele een soort kelder, afgedekt met golfplaten en stro. Hij tilt de golfplaten op en schrikt van een voet die uitsteekt onder een deken. Er ligt waarschijnlijk een lijk….

Michele laat zich niet wegjagen door het lijk. Gefascineerd door de plek blijft hij terugkomen en vindt hij in de put geen lijk, maar een jongetje van zijn leeftijd. Wat doet een jongetje van tien geketend in een put en, vooral, wat doet de pan van zijn ouders daar in de buurt?

Io non ho paura is alweer de elfde film van Gabriele Salvatores. Met Mediterraneo won hij in 1991 een Oscar voor de beste buitenlandse film, maar ondanks die prijs wordt zijn werk zelden vertoond in Nederland. Mis deze film dus niet.

Io non ho paura
Spanje, VK, Italië, 2003, 108 minuten
Regie: Gabriele Salvatores
Scenario: Niccolò Ammaniti, Francesca Marciano
Camera: Italo Petriccione
Muziek: Ezio Bosso, Pepo Scherman
Met: Aitana Sánchez-Gijón, Dino Abbrescia, Giorgio Careccia, Giuseppe Cristiano, Mattia Di Pierro, Diego Abatantuono